Daniel Kadłubiec, językoznawca, regionalista: „Przede wszystkim nieposplity talent operowania słowem gwarowym. Myślę, że gdyby zrobić taki ranking, gdy chodzi o poezję ludową, czyli poezję gwarową, to pani Aniela Kupcowa nie tylko w kontekście czy w randze Zaolzia, ale w ogóle wszędzie mieściłaby się w tych górnych półkach.”
Wiersze Anieli Kupiec czytał Karol Suszka
Karol Suszka, aktor, reżyser: „Ona organizowała jakiś wieczór, pamiętam, ale mówi, przyszła za mną, i mówi: Wie pan, ja się nie mogę zwrócić do pana, żeby pan recytował czy proponował moje wiersze z tego powodu, że pan przerasta te moje wiersze. Moje wiersze są takie maluczkie itd. I pan tego nie może powiedzieć, ponieważ pan jest za wysoko (śmiech) nad tymi wierszami. Ja mówię, pani Anielo kochana... Ale nie wzięła mnie, ani razu mnie nie wzięła na czytanie jej wierszy.”
Prawdziwa wielkość Anieli Kupiec szła bowiem zawsze w parze z jej naturalną skromnością.
Daniel Kadłubiec, językoznawca, regionalista: „Uczestniczyła w takich różnych konkursach Grupy Literackiej ’63. Wygrała z Karkoszką nad wszystkimi tutejszymi poetami, którzy myśleli, że Kupcowa to jest taki outsaider. A była grupa recenzentów z Polski no i powiedzieli: Karkoszka najlepsza. Także potem to się zaczęło. No i kazałem jej te wiersze spisywać, przedkładać, i wydaliśmy Korzenie. Potem Po naszymu, pieszo i na skrzydłach, potem Połotane żywobyci. A pierwsze były Korzenie, czyli zbiór wierszy tych trzech autorek - Filipkowa, Kupcowa, no i Milerska.”
Karol Suszka, aktor, reżyser: „W tej chwili pani Aniela mi jakby przyrosła mocno do serca, z czego się cieszę, ponieważ to są takie ładne powroty. Łączą się z tą moją młodością, z tym zapachem ziemi, z tymi potoczkami, z tymi drzewami, z tymi świerkami, z tym wszystkim po prostu, z tą pachnącą łąką pełną kwiatów i pełną motyli. I człowiek jakby wraca do tego, poznaje to, dotyka, przeżywa. To są takie piękne rzeczy, które tylko, moim zdaniem, poezja może wyrazić.”
