Wojciech Feber, prezes PZKO Stonawa: „W tym roku zdecydowaliśmy się pojechać tylko tu kawałek, do Kocobędza, nie każdy wie, że tu są jakieś bunkry i że tu była linia obrony Czechosłowacji.”
System fortyfikacji budowany w Czechosłowacji do 1938 roku należał do najdoskonalszych w Europie. Tworzyło go kilka twierdz artyleryjskcih, 250 schronów ciężkich i 10 tysięcy lekkich. Trzy z nich można zwiedzać po uprzednim porozumieniu się z prywatnym Muzuem Lekkich Umocnień w Kocobędzu.
Ankieta: uczestniczy wycieczki PZKO: „Nie wiedziałem, że tutaj znajdują się takie umocnienia.” „Wiem, że jest koło Opawy dużo bunkrów, ale że u nas w Kocobędzu coś takiego mamy.... bardzo ciekawe i proponuję np. szkołom.” „To, co dla mnie było najbardziej interesujące, to porównanie innych obiektów tego typu, które miałam możliwość zobaczyć. Podziwiałam zapał tych ludzi, którzy się tak zaangażowali, żeby odtworzyć historię.”
A tymi ludźmi są członkowie Klubu Historii Wojskowości Kocobędz, który zrzesza około 15 osób.
Jan Labák, przewodniczący KHW Kocobędz: „My jsme začali (to jsem byl ještě student základní školy, nebo jsem už přecházel na střední školu) v roce 2002. To jsem tady objevil ty objekty, a tak pomaličku člověk začal přemýšlet nad tím, jak to mohlo vypadat, jaké bylo vybavení. Začal jsem se pídit po informacích a materiálu a postupně jsme začali opravovat jeden bunkr, posléze jsme přešli na druhý, po letech zase na třetí. A tak nám to pořád přibývá.“
Pierwszy został zrekonstruowany do stanu z 1938 roku, drugi 45 roku a trzeci lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Zwiedzający mogą więc poznać i porównać ówczesne uzbrojenie i wyposażenie.
Ankieta: uczestnicy wycieczki PZKO: „Było to super, ta historia koło tego, te okoliczności wybudowania tych bunkrów.” „Różne typy tych bunkrów i jak były wykorzystane, jak były kryte między sobą.”
A na tym nie koniec. Zapaleńcy z Klubu Historii Wojskowości Kocobędz mają kolejne śmiałe plany.
Jan Labák, przewodniczący KHW Kocobędz: „Získali jsme to majetku další dva objekty, na kterých budeme pracovat. Jeden z nich bude opraven pouze z venku, pohledově, aby si člověk představoval, jak ta linie byla vybavena, opravena. A další objekt budeme rekonstruovat postupně a v budoucnu bychom ho mohli také zpřístupnit.“
